ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ
Η φαινσυκλιδίνη (P.C.P.) συντέθηκε για πρώτη φορά το 1956 από την Parke- Davis ως ενδοφλέβιο αναισθητικό. Όμως, το 1965 η χρήση του διακόπηκε, καθώς οι ασθενείς παρουσίαζαν ανεπιθύμητες παρενέργειες όπως σύγχυση, αποπροσανατολισμό, διέγερση, παραισθήσεις και γενικά συμπτώματα οξέος οργανικού εγκεφαλικού συνδρόμου.
Είναι εύκολα παρασκευάσιμο, με χαμηλό κόστος  και για αυτούς τους λόγους μπήκε γρήγορα στο παράνομο εμπόριο, πολλές φορές και αναμεμιγμένο με άλλες ουσίες όπως τη μαριχουάνα, το LSD και το ecstasy. Η χρήση του απέκτησε διαστάσεις επιδημίας στις δεκαετίες του ’70 και ’80, αλλά σχετικά  γρήγορα απέκτησε τη φήμη ουσίας που προκαλεί «άσχημες» επιδράσεις και δεν αξίζει το ρίσκο.

 

ΔΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ( ΤΟΞΙΚΕΣ) ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ
Η φαινσυκλιδίνη (P.C.P.) είναι συνθετική ουσία με ψυχότροπο δράση και παραισθησιογόνες ιδιότητες. Σε καθαρή μορφή είναι λευκή, υδατοδιαλυτή κρυσταλλική σκόνη, η οποία κυκλοφορεί  σε χάπια, κάψουλες και χρωματιστή σκόνη.  Συνήθως, λαμβάνεται από το στόμα ή τη μύτη, αλλά μπορεί να χορηγηθεί και ενδοφλέβια. Στο λεξιλόγιο της «πιάτσας» αναφέρεται ως : angel dust, rocket fuel, peace pill και hog.

Το PCP έχει διαφορετική επίδραση από άτομο σε άτομο : μπορεί να δράσει ως διεγερτικό, κατασταλτικό, αναλγητικό ή παραισθησιογόνο, ανάλογα με τη δοσολογία και τον τρόπο χορήγησής του. Επίσης, ανάλογα με τον τρόπο χρήσης, οι συνέπειές της γίνονται αισθητές μέσα σε λίγα λεπτά έως μια ώρα, ενώ η επίδρασή του μπορεί να διαρκέσει από 4 έως 6 ώρες. Επιπρόσθετα, καθώς το PCP κατασκευάζεται παράνομα, κάτω από μη ελεγχόμενες συνθήκες, οι χρήστες δεν μπορούν να γνωρίζουν την ακριβή ποσότητα PCP που λαμβάνουν με τη χρήση – γεγονός που το καθιστά ιδιαίτερα επικίνδυνο.

Οι συνέπειες της χρήσης PCP είναι διαφορετικές από αυτές που προκαλούνται από άλλες παραισθησιογόνες ουσίες, όπως το LCD. Η χρήση του προκαλεί κυρίως αλλοιώσεις στην αντίληψη της εικόνας του σώματος και μια αίσθηση «αποσύνδεσης» από το περιβάλλον: τα άτομα έχουν επίγνωση του που βρίσκονται, αλλά βιώνουν ότι δεν αποτελούν κομμάτι του συγκεκριμένου περιβάλλοντος, ότι δεν ανήκουν σε αυτό.  Ακόμη, οι χρήστες συχνά εκδηλώνουν  αυτοκαταστροφική ή βίαιη συμπεριφορά.

 

Άμεσες Σωματικές Συνέπειες
Οι σωματικές επιδράσεις του PCP εξαρτώνται από την ποσότητα που χρησιμοποιείται.

Σε χαμηλές δόσεις μπορεί να προκαλέσει: χαλάρωση, μούδιασμα των άκρων, έλλειψη μυϊκού συντονισμού, αύξηση του καρδιακού ρυθμού και της αρτηριακής πίεσης, έντονη εφίδρωση, έξαψη,θολή όραση, κενό βλέμμα, ρηχή αναπνοή

Σε μέτριες έως υψηλές δόσεις μπορεί να προκαλέσει: αναλγησία (μειωμένη αντίληψη του πόνου), αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος , πυρετό, πτώση της πίεσης του αίματος και του καρδιακού ρυθμού, ναυτία, έμετο, θολή όραση, απώλεια ισορροπίας, ζαλάδα, αναπνευστική ανεπάρκεια, καρδιακή ανακοπή, κώμα, θάνατος

Άμεσες Ψυχολογικές Συνέπειες
Σύγχυση, ευερεθιστότητα, οπτικές και ακουστικές ψευδαισθήσεις και παραισθήσεις, αλλοιωμένη αίσθηση του χρόνου και του χώρου, αλλοιωμένη εικόνα σώματος, αποπροσανατολισμό της σκέψης, αίσθηση αποσύνδεσης από το περιβάλλον, διαταραχές διάθεσης, κρίσης άγχους, χαρακτηριστικές βίαιες και ψυχωτικές αντιδράσεις, αμνησία

 

Μακροπρόθεσμες Συνέπειες
Οι χρόνιοι χρήστες συχνά παρουσιάζουν δυσκολίες στο λόγο και τη σκέψη, κενά μνήμης, κατάθλιψη και απώλεια βάρους. Αυτά τα συμπτώματα μπορεί να επιμείνουν ακόμη και για ένα χρόνο, μετά την διακοπή της χρήσης.

Η παράλληλη χρήση του PCP με κατασταλτικά του Κεντρικού Νευρικού Συστήματος, όπως το αλκοόλ και οι βενζοδιαζεπίνες, μπορεί επίσης να οδηγήσει το άτομο σε κώμα ή και στο θάνατο.

 

PCP ΚΑΙ ΕΞΑΡΤΗΣΗ
Με τη συχνή χρήση προκαλείται εξάρτηση, τόσο σωματική, όσο και ψυχική. Η σωματική εξάρτηση χαρακτηρίζεται από σφοδρή επιθυμία για την αναζήτηση της ουσίας και την ανάπτυξη  ανοχής (οι χρήστες χρειάζεται να αυξήσουν την ποσότητα που λαμβάνουν για να έχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα). Με τη διακοπή της χρήσης εμφανίζονται συμπτώματα στερητικού συνδρόμου, που περιλαμβάνουν τρόμο, ρίγη και μυϊκούς πόνους.

ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ

Στην Ελλάδα δεν υπάρχουν εξειδικευμένα κέντρα απεξάρτησης από το PCP. Οι χρήστες μπορούν να απευθυνθούν στις ήδη υπάρχουσες θεραπευτικές δομές.

Η θεραπευτική παρέμβαση, η οποία παρέχεται από ειδικούς στον τομέα της τοξικοεξάρτησης, συνίσταται στο συνδυασμό  ατομικής και οικογενειακής θεραπείας. Μέσα από την υποστήριξη των συμβούλων τοξικοεξάρτησης, ο χρήστης μαθαίνει να εμπιστεύεται τον εαυτό του και  να αντιμετωπίζει το άγχος και τις συγκρούσεις που βιώνει με εποικοδομητικό τρόπο, χωρίς να χρειάζεται να καταφεύγει στη χρήση ψυχοτρόπων ουσιών. 

Παράλληλα, στη θεραπευτική διαδικασία σημαντική είναι και η συμμετοχή της οικογένειας του χρήστη. Η οικογένεια μπορεί να διαδραματίσει πρωτεύοντα ρόλο τόσο στην κινητοποίηση του ατόμου, ώστε να ζητήσει βοήθεια από υπηρεσίες αντιμετώπισης των εξαρτήσεων, όσο και στην υποστήριξή του κατά τη διάρκεια της θεραπείας. Στις περιπτώσεις εφήβων και νέων χρηστών, η θεραπεία της οικογένειας τίθεται και ως προϋπόθεση συμμετοχής τους στο πρόγραμμα απεξάρτησης.

 

 

 

H κεταμίνη συντέθηκε το 1962 και από τότε χρησιμοποιείται ευρέως στην κτηνιατρική για την ταχεία αναισθησία που προκαλεί και για τις αναλγητικές της ιδιότητες. Γνωστή ως «Κ», «βιταμίνη Κ», «special K» αποτελεί έναν τρόπο απόδρασης από την πραγματικότητα για νέα άτομα που βιώνουν  ανία ή έντονες δυσκολίες στην καθημερινή τους ζωή και αναζητούν ριψοκίνδυνες ή ακραίες εμπειρίες.

 

ΔΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ (ΤΟΞΙΚΕΣ) ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ 

• αίσθηση φωτός σε όλο το σώμα 
• άγνωστες εμπειρίες σε σχέση με την περιεκτικότητα του σώματος (π.χ. το άτομο ένιωθε το σώμα του ξύλινο, λαστιχένιο ή πλαστικό)
• παράξενα παραμορφωμένο σχήμα ή μέγεθος σώματος
• αίσθηση ότι το άτομο επιπλέει ή ότι δεν υπάρχει βαρύτητα
• οπτικές ψευδαισθήσεις π.χ. το άτομο νιώθει ότι κινείται σε δωμάτια με λαμπερά κινούμενα σχήματα και φιγούρες
• απουσία αίσθησης του χρόνου (αίσθηση αιωνιότητας)
• ενδοσκόπηση στα βάθη της ύπαρξης
• το άτομο μπορεί να νιώθει ότι λιώνει και ενώνεται με κάποιο άλλο άτομο ή κάτι στο περιβάλλον
• αίσθημα αποχωρισμού από το σώμα