Το κρακ ήταν η “προσπάθεια του Χάρλεμ” να δημιουργήσει ένα φθηνότερο υποκατάστατο της κοκαΐνης τη δεκαετία του 1980. Αποτέλεσμα ήταν η εφεύρεση ενός από τα πιο καταστρεπτικά ναρκωτικά, καθώς κάποιος μπορεί να εθιστεί πολύ εύκολα σε αυτό.
Η χρήση του  κρακ παρουσιάζει ανοδική τάση  σε αρκετές Ευρωπαϊκές χώρες, καθώς και στις φτωχογειτονιές των ΗΠΑ. Έχει εξαπλωθεί με ραγδαίους ρυθμούς, αφού πωλείται στην αγορά σε τιμές φθηνότερες της (υδροχλωρικής) κοκαΐνης. Στις περισσότερες χώρες ζητείται κυρίως θεραπεία από τη χρήση κοκαΐνης, παρά από κρακ (υπάρχουν όμως και εξαιρέσεις: π.χ. στην Ολλανδία, όπου περίπου τα δύο τρίτα των αιτημάτων για θεραπεία από την κοκαΐνη, σχετίζονται με το κρακ).
         
ΔΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ (ΤΟΞΙΚΕΣ) ΕΠΙΔΡΑΣΕΙΣ ΣΤΟΝ ΟΡΓΑΝΙΣΜΟ
Το κρακ ανήκει στην κατηγορία των διεγερτικών. Είναι αποτέλεσμα της επεξεργασίας της υδροχλωρικής κοκαΐνης με κάλλιο και αιθέρα. Βρίσκεται σε μορφή πλακιδίων συμπυκνωμένης άσπρης σκόνης, τα οποία ονομάζονται «βραχάκια» και οφείλει το όνομά του στον ήχο που κάνει αυτό όταν έρθει σε επαφή με θερμότητα. Είναι μία ιδιαίτερα εθιστική ουσία που προκαλεί  εξάρτηση και δημιουργεί ταχύτατα ανοχή στον χρήστη.

 
Η δράση του κρακ στον οργανισμό  είναι πολύ άμεση. Ένα από τα χαρακτηριστικά του είναι πως επιδρά κατευθείαν στον εγκέφαλο και σχεδόν αμέσως δημιουργούνται στον χρήστη οπτικές και ακουστικές ψευδαισθήσεις. Επιφέρει  σημαντική και άμεση ευφορία - μια ευφορία, όμως, που διαρκεί μόνον 15 λεπτά, γεγονός που σημαίνει πως ο χρήστης εμφανίζει σημάδια στέρησης κάθε ένα τέταρτο. 
Ακόμη, προκαλεί ανοχή, αφού ο χρήστης «αναγκάζεται» κάθε φορά να παίρνει και μεγαλύτερη δόση. Η υπερβολική δόση κρακ προκαλεί επιθετική-παρανοϊκή συμπεριφορά, παραλήρημα, σπασμούς, κώμα και παράλυση, με πιθανή κατάληξη τον θάνατο.

Οι γενικότερες επιπτώσεις που προκαλεί η χρήση του κρακ στον οργανισμό είναι σχεδόν ίδιες με αυτές της κοκαΐνης, όπως: καρδιακά προβλήματα, ψυχωσικά επεισόδια, καταστολή, απώλεια βάρους, νευρικότητα και αϋπνία.

 

Το κρακ είναι  μία ιδιαίτερα εξαρτησιογόνoς ουσία,  δηλαδή μπορεί να  προκαλέσει εθισμό από την πρώτη κιόλας χρήση, κάτι που καμία άλλη ψυχοτρόπος ουσία δεν έχει «επιτύχει» μέχρι τώρα. Τέλος, δημιουργεί  ψυχική, αλλά  και σωματική εξάρτηση.
Κατά την αποχή του χρήστη από την ουσία, εμφανίζεται έντονα το σύνδρομο στέρησης και στα συμπτώματά του μπορεί να περιλαμβάνονται: μυαλγίες, κοιλιακά άλγη, ρίγος, τρόμος , πείνα, αϋπνία, περίοδοι παρατεταμένου ύπνου, χαμηλή ενεργητικότητα, εξάντληση.

Ψυχική εξάρτηση: ένα από τα βασικότερα χαρακτηριστικά της είναι η  κατάθλιψη, η οποία μπορεί να οδηγήσει μέχρι και σε αυτοκτονικό ιδεασμό.

 

Καθώς το κρακ προέρχεται από την (υδροχλωρική) κοκαΐνη, οι μέθοδοι θεραπείας και πρόληψης για τις δύο αυτές ουσίες είναι κοινές. Συγκεκριμένα, στην Ελλάδα δεν υπάρχουν εξειδικευμένα κέντρα απεξάρτησης από το κρακ.
Δεν υπάρχει κάποιος αποτελεσματικός τρόπος που να βοηθά τους χρήστες κρακ να αντέξουν την αποχή ή να μειώσουν τη χρήση, πράγμα που εξηγεί ίσως το υψηλό ποσοστό υποτροπών κατά τη διάρκεια της απεξάρτησης. Γενικά, στους θεραπευμένους χορηγούνται φάρμακα με συνταγή ιατρού, όπως αντικαταθλιπτικά ή βενζοδιαζεπίνες, ώστε να μειωθούν τα στερητικά συμπτώματα (π.χ. άγχος). Πειραματικά θεραπευτικά σκευάσματα για τη μείωση των συμπτωμάτων στέρησης και της σφοδρής επιθυμίας λήψης της ουσίας, αποδείχθηκαν αποτελεσματικά στις κλινικές δοκιμές.
Σε πρόσφατη επανεξέταση της βιβλιογραφίας σχετικά με την απεξάρτηση τόσο από την κοκαΐνη, όσο και από το κρακ, διαπιστώθηκε ότι οι γνωστικές-συμπεριφοριστικές παρεμβάσεις συνιστούν έναν αποτελεσματικό τρόπο για τη μείωση και την πρόληψη της χρήσης των ουσιών αυτών στο μέλλον. Βασιζόμενες στις αρχές της κοινωνικής μάθησης, οι παρεμβάσεις αυτές μπορούν να βοηθήσουν τους ασθενείς να αναπτύξουν δεξιότητες για την αντιμετώπιση καταστάσεων υψηλού κινδύνου, κατά τις οποίες ενδέχεται να κάνουν χρήση ναρκωτικών ουσιών.