Λίγους μήνες πριν, η Ρεθεμνιώτισσα κολυμβήτρια, Έρη Περιστεράκη έλαβε σημαντικές διακρίσεις στο “Oceanman Greece”, στους αγώνες ανοιχτής θαλάσσης, που πραγματοποιήθηκαν στο Οίτυλο. Συγκεκριμένα, κατέλαβε την 1η θέση στη δική της ηλικιακή ομάδα και την 4η θέση στη γενική κατάταξη, κερδίζοντας την πρόκριση στο Παγκόσμιο.
Η Έρη Περιστεράκη κολυμπούσε από πολύ μικρή ηλικία, ασχολούνταν με τον πρωταθλητισμό και είχε λάβει αρκετές διακρίσεις. Ύστερα από χρόνια αποχής από τον αγωνιστικό χώρο, επέστρεψε 4 χρόνια πριν, με αφορμή τη διοργάνωση της Trimore. Η δύναμη της θέλησης που επέδειξε και η προσπάθεια που κατέβαλε μας οδήγησε στο να θέλουμε να μάθουμε τι ήταν αυτό που την ώθησε να επιστρέψει στον αγωνιστικό χώρο, ποιες δυσκολίες κλήθηκε να αντιμετωπίσει, πως κατάφερε να διαχειριστεί τα συναισθήματά της και από πού άντλησε τη δύναμή της.  

- Σε προηγούμενη συνέντευξη δηλώσατε ότι η διοργάνωση της Trimore αποτέλεσε αφορμή για να ασχοληθείτε ξανά με την κολύμβηση. Ποιος όμως ήταν ο βαθύτερος λόγος που σας έκανε να επιστρέψετε;

Η διοργάνωση της Trimore αποτέλεσε αφορμή για να ασχοληθώ ξανά με την κολύμβηση, γιατί μου έδωσε ένα στόχο, ένα λόγο, ένα πιο βαθύ κίνητρο. Ο στόχος μου κάθε φορά είναι να ξεπερνάω εμένα και κάθε φορά να ανεβάζω τον πήχη πιο ψηλά. Σκέφτηκα ότι αφού μπορούν οι άλλοι, μπορώ και εγώ. Ήθελα να μπω στον αγωνιστικό χώρο και όχι απλά στον αθλητικό. Ήμουν σε μια περίοδο που είχα τελματώσει και ήθελα κάτι για να βγω στην επιφάνεια. Η κολύμβηση ήταν κάτι που με έκανε να νιώθω ασφάλεια και μου ήταν οικείο. Έτσι, ξεκίνησα να πάω στο Oceanman χωρίς να σκέφτομαι όμως τη διάκριση.

- Ποιες ήταν οι δυσκολίες που αντιμετωπίσατε κατά την επιστροφή σας; Πώς ισορροπήσατε την προσωπική-επαγγελματική ζωή σας με το αυστηρό ωράριο των προπονήσεων;

Άμα το σπίτι σου είναι στην κορυφή του βουνού και πρέπει να ανέβεις μια ανηφόρα για να φτάσεις, θα το κάνεις, θα πεισμώσεις, θα κουραστείς, θα χρειαστείς παραπάνω χρόνο, αλλά θα τα καταφέρεις, γιατί θέλεις να πας σπίτι σου. Διαφορετικά θα πρέπει να μείνεις στη μέση του βουνού- έτσι είναι και η ζωή. Ζορίζεσαι πολύ πάντα όταν ξεκινάς κάτι καινούργιο - για μένα ήταν εύκολο το κολύμπι, αλλά εγώ μπήκα στη διαδικασία του τριάθλου. Δυσκολεύτηκα πολύ την πρώτη εβδομάδα, είπα θα σταματήσω λόγω του τρεξίματος, ζορίστηκα πολύ σωματικά. Όμως, εβδομάδα με την εβδομάδα βελτιωνόμουν.
Τίποτα δεν είναι εύκολο, πρέπει να κάνεις θυσίες. Αν θέλεις, όλα μπορείς να τα καταφέρεις. Δεν είμαι επαγγελματίας αθλήτρια, οπότε χρειαζόταν να συνδυάσω τις προπονήσεις με το ωράριο της εργασίας μου. Υπήρχαν μέρες που έπρεπε να ξυπνήσω 5 το πρωί να πάω να κολυμπήσω, να φύγω, να φάω στο αυτοκίνητο πρωινό, να πάω στη δουλειά, να γυρίσω να ξεκουραστώ λίγο και να πάω πάλι για προπόνηση. Υπήρχαν πρωινά που δεν ήθελα να ξυπνήσω και έπαιρνα τηλέφωνο τη φίλη μου, η οποία με ενθάρρυνε, λέγοντάς μου “Συνέχισε θα τα καταφέρεις!”. 

- Σε στιγμές αδυναμίας, που ίσως σκεφτόσασταν την παραίτηση, τι σας κράτησε;

Το μοναδικό μου άγχος και στόχος σε κάθε αγώνα είναι να τερματίζω και να είμαι καλά, να μην έχω κάποιο τραυματισμό και να κάνω ένα καλό χρόνο βάσει των προπονήσεών μου. Αν η ψυχολογία σου δεν είναι καλή, δεν τερματίζεις ποτέ. Μπορεί να έχεις κάνει πολύ καλή προετοιμασία, αλλά αρκεί μια στιγμή για να πεις τα παρατάω. Υπήρξε μια περίοδος που ήμουν τόσο πολύ κουρασμένη σωματικά και ψυχικά που είπα θα σταματήσω, όμως η παραίτηση είναι θέμα χαρακτήρα και θέμα ψυχολογίας. Εγώ μιλάω στον εαυτό μου, αυτό μου δίνει την ώθηση που χρειάζομαι για να συνεχίσω. Προτιμώ να μειώσω ταχύτητα, αλλά να τερματίσω, παρά να ζοριστώ και να εγκαταλείψω.

Πέρσι ήταν η πρώτη φορά που δεν το ευχαριστήθηκα, καθώς ήμουν κουρασμένη σωματικά και ψυχικά. Ομως οι δικοί μου άνθρωποι ήταν και είναι πάντα δίπλα μου, από τους γονείς μου μέχρι τους φίλους μου που με στηρίζουν, με ακολουθούν παντού, υποστηρίζοντας με πάντα. Ειδικότερα, ο αδερφός μου είναι το πρότυπό μου, είναι το στήριγμά μου και με το δικό του τρόπο με έχει βοηθήσει ψυχολογικά.

- Τι συμβουλή θα δίνατε στην μικρή Έρη;

Θα συμβούλευα τη μικρή Έρη να έχει λιγάκι παραπάνω πίστη στον εαυτό της, πιο πολύ αυτοπεποίθηση και να απολαμβάνει τις επιτυχίες της. Ακόμη και τώρα δεν έχω συνειδητοποιήσει τη διάκρισή μου στο Oceanman και την πρόκρισή μου στο Παγκόσμιο.
 

- Τι συμβουλή θα δίνατε στα άτομα, που θέλουν να ξεκινήσουν κάτι σε μεγαλύτερη ηλικία, αλλά διστάζουν;

Μπορείς να ασχοληθείς με ό,τι θες. Το θέμα είναι να κάνεις το πρώτο βήμα και θα τα καταφέρεις, αρκεί αυτό με το οποίο θα ασχοληθείς να σου προσφέρει χαρά, να σε αποσυμφορίζει από την πίεση της καθημερινότητας. Από τη στιγμή που θέλεις, μπορείς! Χαίρομαι πολύ όταν βλέπω άτομα οποιασδήποτε ηλικίας να εκδηλώνουν ενδιαφέρον να ασχοληθούν με τον αθλητισμό- δεν υπάρχει ηλικιακό όριο. Αν όμως δεν το θέλεις, δεν μπορείς να το κάνεις!
 

Η Έρη αποτελεί πηγή έμπνευσης για εμάς, καθώς μας έδειξε ότι δεν είναι ποτέ αργά να ξεκινήσεις ή/και να συνεχίσεις με κάτι που αγαπάς, κάτι που σου προσφέρει ικανοποίηση και σε γεμίζει ευτυχία. Αποτελεί ένα αληθινό παράδειγμα ανθρώπου, που συνεχίζει να ονειρεύεται και να θέτει νέους στόχους και που παρά τις δυσκολίες που κλήθηκε να αντιμετωπίσει, κατάφερε να ανέβει την ανηφόρα και να φτάσει στην κορυφή του βουνού, στο σπίτι της.

Η συνέντευξη δόθηκε στις Αγγρά Χριστίνα και Κόπιτσα Μαρία , Προπτυχιακές φοιτήτριες του τμήματος Ψυχολογίας, Πανεπιστημίου Κρήτης που πραγματοποίησαν την πρακτική τους άσκηση στο Κέντρο Πρόληψης των Εξαρτήσεων Π.Ε. Ρεθύμνου.